نخست اينكه اين وضع گياهان بازگو كننده فناى دنيا است ، و هميشه درس عبرتى براى انسانها محسوب مىشود ، همان گياهى كه در فصل بهار سرسبز و خرم و با طراوت و نشاط آفرين بود با گذشت چند ماه خشك و بى فروغ و مرده و سياه رنگ مىشود ، و با زبان حال بيانگر ناپايدارى دنيا و گذشت سريع روزگار است . ديگر اينكه : گياهان خشكيده هنگامى كه روى هم متراكم مىشوند و مىپوسند تبديل به نوعى كود طبيعى مىشوند كه به زمين قدرت كافى براى پرورش گياهان تازه مىدهد . سوم اينكه بعضى گفته‌اند در اين آيه اشاره اى است به مساله پيدايش زغال سنگ از گياهان و درختان ، زيرا مىدانيم زغال سنگ كه يكى از مهمترين منابع انرژى در كره زمين است ، و بشر در زندگى روزمره و صنايع خود از آن استفاده فراوان كرده و مىكند ، باقيمانده گياهان و درختانى است كه ميليونها سال قبل خشكيده و در زمين دفن شده ، و با گذشت زمان متحجر و سياه رنگ گشته است . بعضى از دانشمندان معتقدند مراتعى كه امروز به صورت زغال سنگ در آمده‌اند حدود دويست و پنجاه ميليون سال قبل روئيده سپس در دل زمين مدفون شده است ! اين مراتع بقدرى زيادند كه اگر مصرف فعلى زغال سنگ دنيا را در نظر بگيريم نياز بيش از چهار هزار سال مردم دنيا را تامين مىكند ( 1 ) . البته تفسير آيه به خصوص معنى اخير بعيد به نظر مىرسد ولى آيه مىتواند معنى جامعى داشته باشد كه هر سه تفسير در آن جمع گردد .

--> ( 1 ) تفسير اخير در كتاب « قرآن بر فراز اعصار » نوشته « ع - نوفل » ترجمه بهرامپور آمده است ( صفحه 123 ) .